Meatball: Η δοκιμασία του κεφτέ
Ένα αστικό σπίτι, στο μέλλον. Δύο παντρεμένα ζευγάρια συναντώνται για να δειπνήσουν και να γνωριστούν καλύτερα. Οι σύζυγοι, συνεργάτες στη δουλειά, προσπαθούν να συνεννοηθούν ώστε να κρατήσουν κοινή στάση απέναντι στην εταιρεία και σε μια επικείμενη προαγωγή. Οι γυναίκες επιδίδονται σε ανταλλαγές γαστριμαργικών απόψεων. Το δείπνο αποτελείται αποκλειστικά από βίγκαν (vegan) εδέσματα, καθώς υπάρχει νόμος που απαγορεύει ρητά την κατανάλωση κρέατος, αφού έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι τα ζώα έχουν υψηλή νοημοσύνη και ενσυναίσθηση.
Η συζήτηση κυλά με ανταλλαγές απόψεων αναφορικά με τον κόσμο και την κοινωνία στην οποία ζουν. Μέσα από τους διάλογους τους αναδεικνύεται η αμφισβήτηση της αντίληψης περί υπεροχής και κυριαρχίας του σύγχρονου ανθρώπου στη φύση, ενώ αναδεικνύεται η οικολογική προσέγγιση, ενίοτε σε ακραίες μορφές. Οι συνδαιτυμόνες μοιάζουν να απομακρύνονται από το ανθρωποκεντρικό μοντέλο διαβίωσης προς ένα μοντέλο ισότιμης συμπερίληψης των όντων επί γης. Ωστόσο, δεν λείπουν και οι νοσταλγικές αναφορές στο παρελθόν και την «κανονικότητα» της κρεοφαγίας.
Ένας κεφτές (meatball) γίνεται το μήλο της έριδος, κατά την αντίστροφη λογική, αφού όλοι και όλες τον απαρνιούνται! Με αφορμή τον κεφτέ, η νομιμοφροσύνη τους δοκιμάζεται. Οι εκατέρωθεν διερευνητικές ερωτήσεις και απαντήσεις οδηγούν σε αναπάντεχες αποκαλύψεις που αφορούν την ιδιωτική ζωή των ζευγαριών και την παραβατικότητά τους. Ένα γαϊτανάκι απρόσμενων συμπεριφορών και καταστάσεων ξετυλίγεται, το οποίο καταλήγει σε μια σουρεαλιστικού τύπου «συμφιλίωση» μεταξύ τους αλλά και με τα ζώα.
Πρόκειται για μία κωμωδία καταστάσεων με ρέοντα λόγο, έντονο ρυθμό και πολύ χιούμορ. Ο σαρκασμός και η ειρωνεία διατρέχουν υποδορίως τους διαλόγους, οι οποίοι είναι ευσύνοπτοι και καίριοι. Η αφήγηση κλιμακώνεται εύστοχα, σε ομόκεντρους κύκλους, ενώ εισάγονται, μέχρι το τέλος, νέες θεματικές ενότητες. Οι πληροφορίες και οι «αποκαλύψεις» δίνονται σε δόσεις, ώστε το ενδιαφέρον να παραμένει αμείωτο. Τα πρόσωπα διαγράφονται αρκούντως με τα «τυπικά» χαρακτηριστικά τους ώστε να υπηρετούν το ζητούμενο νεο-βίγκαν (vegan) ήθος. Σοβαρά κοινωνικά ζητήματα εισάγονται με ανάλαφρο και παιγνιώδη τρόπο ώστε να εξοικειώσουν και να διανοίξουν προοπτικές περαιτέρω αναζητήσεων. Οι αλληγορικές δραματουργικές αναφορές απηχούν την ιονεσκική γραφή, αν και σε πιο ήπιους τόνους. Η ανατρεπτική κατακλείδα του έργου αποτελεί πρόταση για μια ετεροτοπικού τύπου συνύπαρξη των όντων, παραπέμποντας στον «παράδεισο” μιας… νέας αρχής.
Εύη Προύσαλη
Δρ. Θεατρολογίας
Διδάσκουσα στο Τμήμα Παραστατικών και Ψηφιακών Τεχνών, Παν/μιο Ναυπλίου Κριτικός Θεάτρου