Εισαγωγικό σημείωμα για το «Το χιόνι στα δόντια μου»
Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον…
Στη ζωή δεν αρκεί να είσαι παρών. Αυτό που μετράει είναι να συγχρονίζεσαι με το ταλέντο σου, με το μαρτύριό σου, μ’ εκείνο το επίμονο του χαρακτήρα σου που άλλοτε βιάζεται, άλλοτε καθυστερεί, άλλοτε σου ανοίγει πόρτες, άλλοτε σου κλείνει ορίζοντες, άλλοτε σε ξεπερνάει κι άλλοτε σε ακινητοποιεί. Ο Δημήτρης Φούτσιας παγώνει το νερό, παγώνει το αίμα και ξαπλώνει φαρδύ πλατύ στον βωμό της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας ένα έργο αλπικό, γι’ αυτό και μεσογειακό. Γιατί οι άνθρωποι θα είναι πάντα αγνοούμενοι στην ίδια τους τη ζωή, είτε κρυώνουν είτε ζεσταίνονται, είτε πεθαίνουν είτε πενθούν, έτοιμοι από άνθρωποι να γίνουν «πρόσωπα» από έναν πανηδονιστή και παντεπόπτη συγγραφέα.
Κανένας γονιός δεν θέλει να θάψει το παιδί του, αλλά κάθε παιδί θέλει να γεννήσει τους γονείς του. Από την αρχή, από το τέλος μιας σχέσης, από τα ερείπια της αγάπης. Και κάπου εκεί, στα κενά ανάμεσα στα δόντια, στήνεται το έργο. Σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εμάς να είμαστε. Να είμαστε, να γίνουμε, να οριστούμε. Ο Δημήτρης Φούτσιας κρατάει νυστέρι και οινόπνευμα. Και έτσι ανατέμνει τις σάρκες του και τα πνεύματά του. Πρώτα τα μεθάει και μετά τα ανοίγει. Κι εκείνα όσο αντιστέκονται, παραδίνονται στην αναισθησία. Τον ύπνο πρέπει να σκοτώσουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι. Και τα όνειρα; Τι αξία θα είχανε χωρίς τους εφιάλτες;
Σε μια κοινωνία που ευαγγελίζεται τη διαφορετικότητα, το έπος της αγάπης έχει ακόμα δρόμο μπροστά του. Για να μιληθεί, να ακουστεί, να γραφτεί, να αποστηθιθεί. Είμαστε πολύ μακριά από εκείνο που πιστεύουμε ότι είμαστε. Κι αυτό αποκαλύπτεται σπόνδυλο σπόνδυλο στο σώμα του παλιννοστούντος εφήβου, εκείνου που επιστρέφει κάθε βράδυ στο όνειρό του. Το έπος το επωμίζεται ο όμοιος με τον διαφορετικό του. Το θέατρο δεν είναι δικαστήριο, το θέατρο είναι ζωή απ’ τη ζωή που ζει κανείς από αμαρτία σε αμαρτία. Εκεί όπου απλώνεται η πιο λευκή περιοχή του πλάσματος, η πιο καθαρή, η πιο διαυγής, η πιο λεία. Στο έργο για τον Νέστορα, ο νεστοριανισμός δεν έχει λόγο. Κι αυτό είναι το μεγαλείο του δημιουργού. Στο θέατρο οι φύσεις των «προσώπων» είναι ενωμένες μεταξύ τους ατρέπτως, ο Λόγος είναι πάντα ένας, συστρεφόμενος, άλλοτε προς τα έξω, άλλοτε προς τα μέσα, αλλά πάντα σεσαρκωμένος. Για τον ξενωθέντα ξένο γράφεται τούτο το θέατρο.
Δεν υπάρχει νίκη χωρίς πόλεμο. Δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς νεκρούς. Δεν υπάρχουν νεκροί χωρίς χιόνι στα δόντια τους. Είναι ψέμα πως η φρίκη που συναντά ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να χρησιμεύσει στον εξευγενισμό του. Οι ευγενείς σκοτώνονται πρώτοι. Αλλά είναι αυτοί που κάνουν τα λόγια έργα. Είναι οι πρώτοι που θα εγκαταλειφθούν και οι τελευταίοι που θα εγκαταλείψουν.
Σοφία Καψούρου Συγγραφέας – Σκηνοθέτις – Στιχουργός – Ηθοποιός